جاذبه های گردشگری

جاذبه های گردشگری بهشهر

چشمه پلنگ خیل

چشمه پلنگ خیل چشمه‌ای در نزدیکی کاخ صفی‌آباد است که در عصر صفوی، از آن با عنوان چشمه‌ای پر آب یادشده است که در آبادانی منطقه نقش به سزایی داشته است. آب این چشمه با استفاده از تنبوشه یا همان لوله‌های سفالی به داخل کاخ هدایت‌شده بود و در طول تابستان فضای داخل کاخ را به‌خوبی خنک می‌کرد.

آدرس : مازندران، بهشهر، پلنگ خیل

 

آبشار سنگ نو

آبشار سنگ نو بهشهر در موقعیت جغرافیایی E533219 N363955 در استان مازندران واقع است. این آبشار در منطقه جنوبی بهشهر و در ۳ کیلومتری دل جنگل های جنوبی بهشهر قرار دارد وجه تسمیه آن به این خاطر است که به خاطر فشار آب یک حوض بزرگ سنگی و یا به اصطلاح مازنی یک نور سنگی در زیر آبشار درست شده و به آن سنگ نور اطلاق میگردد. مجموعه دیدنی سنگ نو در اعماق جنگل های کوه های پیش کوه جهان مورا در البرز شرقی قرار گرفته و شامل چهار آبشار است که بزرگترین آن حدود ۱۲ متر ارتفاع دارد.پوشش گیاهی منطقه به طور عمده درختان بلوط وحشی انجیلی ممرز و انواع سرخس به ویژه گونه سرخس عقابی است. رودخانه در اثر فرسایش بستر رسوبی در طول زمان ایجاد شده و آب آن بسیار گواراست.

از قسمت جنوبی محله فراش محله بهشهر تا آبشار پای پیاده حدود یک ساعت و نیم راه است. دره زیبای سنگ نو مانند تونلی سبز به عرض سه تا هشت متر، پوشیده از خزه ها و سرخس های زیبا است که سقف آن توسط درختان پرپشت جنگلی احاطه شده و آبی زلال و گوارا در میان آن در جریان است. مسیر سنگ نو مانند سنگ فرشی زیبا شما را به دل جنگل های بکر و مرموز این منطقه می کشاند. برای دسترسی به آبشار اصلی سنگ نو حدود دو تا سه ساعت پیاده روی از میان این دره زیبا و باریک لازم است که توصیه می شود این کار هرگز به تنهایی صورت نگیرد و صعود از این دره به صورت گروهی باشد زیرا شیب تند دره و سنگ های بزرگ و لغزنده و جریان آب در این مسیر برای هر فردی می تواند خطرناک باشد.

 

باغ چشمه عمارت

این باغ عظیم و باشکوه در استان مازندران در قسمت جنوب شرقی باغ‌تپه و باغ‌شاه در محوطه‌ای به طول حدود ۴۱۰ متر و به عرض حدود ۱۳۵ متر و فرم مستطیلی آن در جهت شیب زمین و به سمت شمال غربی، در زمان شاه عباس در بهشهر ساخته شده‌است.

در منتهی‎الیه جنوب شرقی باغ، کوشکی مربع به ابعاد ۲۲*۲۶ متر، در دو طبقه با تزیینات گچ‌بری و کاشی‌کاری واقع شده‌است. وسط این عمارت، چشمه‌ای از دل زمین می‌جوشید که در چهار سمت توسط جوی‌هایی باغ را آبیاری می کرد.

در طبقه همکف چشمه طبیعی(مظهر آب) قرار گرفته،‌ آب از این مظهر از ۴ طرف بنا خارج شده و به کانالی که دور تا دور بنا وجود داشته، سرریز می‎شده است.

در گذشته به دلیل شیب زمین، سطح باغ تراس‎بندی شده و در امتداد محور اصلی آن، تعداد زیادی آبشارهای کوچک به وجود آمده بود، که آب با عبور از هر یک از آنها به حوضچه بعدی وارد می‎شده و بجز حرکت آب در محور اصلی جهت نمایش و زیبایی به مسیرهای فرعی جهت آبیاری باغ‎ها،‌ مزارع و کشتزارهای خارج از باغ هدایت می‎شده است.

در امتداد محور اصلی باغ، ردیفی از درختان سرو کاشته شده بود، که در حال حاضر اثری از درختان مذکور به چشم نمی‎خورد.

همچنین بخشهایی از محوطه باغ که به صورت تراس‎بندی بود، به فضاهای مسکونی و قسمتی از آن به سازمان آب اختصاص دارد و تنها بخشی از بنای تخریب شده و قسمتی از دیوار باغ و ورودی در ضلع جنوب شرقی باقی مانده است. این باغ در سال ۱۳۵۲ به شماره ۹۴۸ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.

 

برخی از اقامتگاه های بهشهر را میتوانید در اینجا ببینید.

 

منبع : seeiran

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تماس برای رزرو