جاذبه های گردشگری

جاذبه های گردشگری بهشهر

چشمه پلنگ خیل

چشمه پلنگ خیل چشمه‌ای در نزدیکی کاخ صفی‌آباد است که در عصر صفوی، از آن با عنوان چشمه‌ای پر آب یادشده است که در آبادانی منطقه نقش به سزایی داشته است. آب این چشمه با استفاده از تنبوشه یا همان لوله‌های سفالی به داخل کاخ هدایت‌شده بود و در طول تابستان فضای داخل کاخ را به‌خوبی خنک می‌کرد.

آدرس : مازندران، بهشهر، پلنگ خیل

 

آبشار سنگ نو

آبشار سنگ نو بهشهر در موقعیت جغرافیایی E533219 N363955 در استان مازندران واقع است. این آبشار در منطقه جنوبی بهشهر و در 3 کیلومتری دل جنگل های جنوبی بهشهر قرار دارد وجه تسمیه آن به این خاطر است که به خاطر فشار آب یک حوض بزرگ سنگی و یا به اصطلاح مازنی یک نور سنگی در زیر آبشار درست شده و به آن سنگ نور اطلاق میگردد. مجموعه ديدني سنگ نو در اعماق جنگل هاي كوه هاي پيش كوه جهان مورا در البرز شرقي قرار گرفته و شامل چهار آبشار است كه بزرگترين آن حدود 12 متر ارتفاع دارد.پوشش گياهي منطقه به طور عمده درختان بلوط وحشي انجيلي ممرز و انواع سرخس به ويژه گونه سرخس عقابي است. رودخانه در اثر فرسايش بستر رسوبي در طول زمان ايجاد شده و آب آن بسيار گواراست.

از قسمت جنوبي محله فراش محله بهشهر تا آبشار پاي پياده حدود يک ساعت و نيم راه است. دره زيباي سنگ نو مانند تونلي سبز به عرض سه تا هشت متر، پوشيده از خزه ها و سرخس هاي زيبا است که سقف آن توسط درختان پرپشت جنگلي احاطه شده و آبي زلال و گوارا در ميان آن در جريان است. مسير سنگ نو مانند سنگ فرشي زيبا شما را به دل جنگل هاي بکر و مرموز اين منطقه مي کشاند. براي دسترسي به آبشار اصلي سنگ نو حدود دو تا سه ساعت پياده روي از ميان اين دره زيبا و باريک لازم است که توصيه مي شود اين کار هرگز به تنهايي صورت نگيرد و صعود از اين دره به صورت گروهي باشد زيرا شيب تند دره و سنگ هاي بزرگ و لغزنده و جريان آب در اين مسير براي هر فردي مي تواند خطرناک باشد.

 

باغ چشمه عمارت

این باغ عظیم و باشکوه در استان مازندران در قسمت جنوب شرقی باغ‌تپه و باغ‌شاه در محوطه‌ای به طول حدود 410 متر و به عرض حدود 135 متر و فرم مستطیلی آن در جهت شیب زمین و به سمت شمال غربی، در زمان شاه عباس در بهشهر ساخته شده‌است.

در منتهی‎الیه جنوب شرقی باغ، کوشکی مربع به ابعاد 22*26 متر، در دو طبقه با تزیینات گچ‌بری و کاشی‌کاری واقع شده‌است. وسط این عمارت، چشمه‌ای از دل زمین می‌جوشید که در چهار سمت توسط جوی‌هایی باغ را آبیاری می کرد.

در طبقه همکف چشمه طبیعی(مظهر آب) قرار گرفته،‌ آب از این مظهر از 4 طرف بنا خارج شده و به کانالی که دور تا دور بنا وجود داشته، سرریز می‎شده است.

در گذشته به دلیل شیب زمین، سطح باغ تراس‎بندی شده و در امتداد محور اصلی آن، تعداد زیادی آبشارهای کوچک به وجود آمده بود، که آب با عبور از هر یک از آنها به حوضچه بعدی وارد می‎شده و بجز حرکت آب در محور اصلی جهت نمایش و زیبایی به مسیرهای فرعی جهت آبیاری باغ‎ها،‌ مزارع و کشتزارهای خارج از باغ هدایت می‎شده است.

در امتداد محور اصلی باغ، ردیفی از درختان سرو کاشته شده بود، که در حال حاضر اثری از درختان مذکور به چشم نمی‎خورد.

همچنین بخشهایی از محوطه باغ که به صورت تراس‎بندی بود، به فضاهای مسکونی و قسمتی از آن به سازمان آب اختصاص دارد و تنها بخشی از بنای تخریب شده و قسمتی از دیوار باغ و ورودی در ضلع جنوب شرقی باقی مانده است. این باغ در سال 1352 به شماره 948 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.

 

برخی از اقامتگاه های بهشهر را میتوانید در اینجا ببینید.

 

منبع : seeiran

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تماس برای رزرو